Στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, η πρωταγωνίστρια παίρνει δύο ανεπιστρέψιμες αποφάσεις που δομούν την τραγωδία.
Απόφαση: Εκτέλεση τελετουργικών ταφών για τον αδερφό της παρά το διάταγμα του Κρέοντα που το απαγορεύει υπό ποινή θανάτου.
Κίνητρο: Θείος νόμος (αγραμμάτος, αιώνιος) > ανθρώπινος νόμος (προσωρινός, τυραννικός). Οικογενειακό καθήκον (philos) > πολιτική υπακοή. Οι θεοί ζητούν ταφή· ο Κρέοντας την απαγορεύει. Η επιλέγει τους θεούς.
Επίδραση: Σύλληψη, καταδίκη, απομόνωση. Αλλά ηθική καθαρότητα: «Γεννήθηκα για να συμμετάσχω στην αγάπη, όχι στον μίσος.»
Απόφαση: Αυτοκτόνηση κρεμάσματος στο τάφο αντί να περιμένει την αργή έλεος του Κρέοντα ή τη δημόσια λιθοβολία.
Κίνητρο: Έλεγχος. Η βεβαιωμένη αναστροφή του Κρέοντα (μετά τον Τειρεσία) θα έκανε την απελευθέρωσή της πράξη της εξουσίας του. Αυτοκτόνηση ισχυρίζεται επιρροή: αποφασίζει η ώρα, ο τρόπος, το νόημα του θανάτου της.
Επίδραση: Εκκινεί την αυτοκτόνηση του Αίμονα → αυτοκτόνηση της Ευρυδίκης → πλήρη καταστροφή του Κρέοντα. Ο θάνατός της γίνεται το όπλο που καταστρέφει τον τύραννο.
Πρώτη απόφαση = Δημόσια μαρτυρία (αυτός ο νόμος είναι άδικος). Δεύτερη απόφαση = Ιδιωτική κυριαρχία (η ζωή μου ανήκει σε μένα). Μαζί, την κάνουν το αδιάσβεστο σημείο εναντίον του οποίου το κράτος σπάει.