Στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, η Ισμήνη δεν συμμετάσχει στην παρέκκλισή της αδελφής της κατά του διατάγματος του Κρέοντα. Όταν η Αντιγόνη αποκαλύπτει το σχέδιό της να θάψει τον Πολυνείκη, η Ισμήνη αρνείται, αναφερόμενη σε:
Η Ισμήνη είναι προσεκτική και πρακτική—προτιμά να υπακούει στους νόμους για να αποφύγει σύγκρουση και να διασφαλίσει την επιβίωση.
Ο Κρέοντας έκρινε θάνατο για τους παραβάτες. Η Ισμήνη φοβάται τις συνέπειες για τον εαυτό της και για την ήδη καταπεπληγμένη οικογένειά τους.
Αναδεικνύει τις αρχαίες ελληνικές προσδοκίες: γυναικεία συμμόρφωση, υποταγή στην εξουσία της πολιτείας πέρα από την ατομική συνείδηση.
Η Ισμήνη αγαπά την Αντιγόνη και φοβάται για την οικογένειά τους—αλλά λείπει η ηθική θαρραλέα για αντίσταση. Η αντίθεσή τους φωτίζει τις κεντρικές τENSIONS της παράστασης: συνείδηση έναντι νόμου, οικογένεια έναντι πολιτείας, θείο έναντι ανθρώπινης δικαιοσύνης, πράξη έναντι επιβίωσης.
Η Ισμήνη δεν είναι κακότροπη—είναι ανθρώπινη. Η απόρριψή της κάνει την ισολάτιση και την αποφασιστικότητα της Αντιγόνης πιο βαθιά.