Στο Σονέτο 307 (συχνά αρίθμημα 307 στο Canzoniere), ο Πετράρκης υποστηρίζει ότι η μόνιμη ομορφιά δεν αποκείται στην ευθραυστή αρχιτεκτονική του προσώπου ή της μορφής, αλλά στις εσωτερικές ποιότητες της συμπάθειας, της πραότητος και της ηθικής χάριτας. Η φυσική ομορφιά, μας θυμίζει, είναι ένα «προσωρινό λουλούδι» προορισμένο να ξεραθεί· η αρετή, αντίθετα, βαθύνει με τον χρόνο και ξεπερνά τον θάνατο. Το ποίημα είναι ένα ήσυχο μανιφέστο: ο έρωτας ριζωμένος στην ψυχή ξεπερνά τον ερωτα ριζωμένο στις αισθήσεις.