Στη καρδιά της Αντιγόνης βρίσκεται η σύγκρουση δύο ανώτατων υποχρεώσεων: η ιερή υποχρέωση στους νεκρούς και η πολιτική υποχρέωση στην πόλη. Δεν είναι απλώς προσωπική τυφλότητα—είναι δραματισμός της τάση μεταξύ oikos (οικία, οικογένεια, πατρώος συνήθεια) και polis (πόλη-κράτος, νόμος, συλλογική τάξη).
Στην ελληνική σκέψη, η σωστή ταφή δεν ήταν προαιρετική—ήταν θρησκευτικός κατεξοχήν. Οι ατάφοι νεκροί πλανόνταν ακατάστατα, μολύνοντας τους ζωντανούς και προσβάλλοντας τους χθόνιους θεούς. Η επιμονή της Αντιγόνης στα τελετουργικά για τον Πολυνείκη τιμά αυτόν τον αρχαίο, άγραφο νόμο.
Ο Κρέων, νεοστεφανωμένος, προτεραιίζει τη σταθερότητα. Το διάταγμά του που απαγορεύει την ταφή του «προδότη» Πολυνείκη υψώνει την ασφάλεια του κράτους πάνω από το θείο мандат. Ισοδυναμεί την υπακοή με πατριωτισμό· η διαφωνία γίνεται προδοσία.
Η Αντιγόνη επιλέγει τους «αγράφους νόμους των θεών». Ο Κρέων επιβάλλει το βασιλικό διάταγμα. Καμία πλευρά δεν συγχωρεί. Η τραγωδία αναπτύσσεται επειδή και οι δύο θέσεις έχουν νόμιμο βάρος στην ελληνική κουλτούρα—η οικογενειακή ευσέβεια και η πολιτική τάξη είναι και οι δύο ουσιώδεις, ωστόσο εδώ απαιτούν αμοιβαία αποκλειστικές ενέργειες.
Ο Σοφοκλής δεν προσφέρει εύκολη λύση. Παρουσιάζει τον конфликт στην rå αυστηρότητα του, αναγκάζοντας το κοινό να αντιμετωπίσει την φρακτικότητα της κοινωνικής συνοχής όταν τα θεμελιώδη αξιολογικά συγκρούονται.