Στο τέλος του μυθιστορήματος, το Πλάσμα αναβαίνει στο πλοίο του Γουόλτον και απευθύνει τον τελευταίο μονόλογό του στον νεκρό δημιουργό του. Οι κλείστες του λέξεις είναι δήλωση αυτοκρίσης και επιλεγμένου τέλους:
"I shall ascend my funeral pile triumphantly, and exult in the agony of the torturing flames... I shall die... until that moment arrives."
Το ταξίδι του Πλάσματος ολοκληρώνει ένα καταστροφικό χάρτη: από εγκαταλελειμμένο "παιδί" → εκδικητικό καταστροφέα → αυτοκρίνοντα μετανοημένο. Η τελική του πράξη είναι τόσο τιμωρία όσο και κάθαρση, αναγνώριση ότι η ύπαρξή του, όπως διαμορφώθηκε, δεν μπορεί να συμφραχθεί με τον κόσμο.
Ο Γουόλτον τον παρακολουθεί να εξαφανίζεται στο σκοτάδι και τον πάγο—μια ενοχλητική εικόνα ενός όντος που δεν δόθηκε ποτέ όνομα, μόνο καταδίκη.