Το Holy Grail των Monty Python (1975) περιέχει ίσως την πιο χειρουργική διαсекτέρα του χιβαλρικού κώδικα: ο Μαύρος Ιππότης (John Cleese) απέναντι στον Βασιλιά Αρθούρο (Graham Chapman).
Ο Αρθούρας ζητά πέρασμα. Ο Μαύρος Ιππότης μπλοκάρει τη γέφυρα. Εν Táχιστα μαχητικά. Ο Αρθούρας αποκοπούν το αριστερό χέρι. Ο Ιππότης: «Απλώς ενα σκαθί!» Αποκοπούν το δεξιό: «Μια σαρκική πληγή!» Αριστερό πόδι: «Θα πάρω το πόδι σου!» Δεξιό πόδι: «Εντάξει, το λέμε ισοπαλία.»
Το πανץ έρχεται αφού ο Αρθούρας αφαιρεί το τελευταίο κορμό. Ο Ιππότης, τώρα απλώς κορμός, φωνάζει: «Ελάτε πίσω και πάρτε τι σας ανήκει! Θα σας τρώω τα πόδια!»
Η απάντηση του Αρθούρα—«Το αποκόψα γιατί θα ήταν απευχαριστό να μην το κάνω»—είναι η τεσίς. Η χιβαλρία απαιτούσε αναλογική αντίδραση, τιμική συμμετοχή και έλεος για τον ηττημένο. Ο Αρθούρας εκτελεί ένα γκροτέσκο παράδειγμα: υπερ-εκτελεί την ευγένεια τελειώνοντας τη δουλειά, πλαισιώνοντας την αποκοπή ως ευγένεια.
Η σκηνή δεσμεύεται στη λογική της. Η φυσική απόδοση του Cleese (γυρισμένη σε πολλαπλές takes με προθητικά μέλη) πωλεί το άτοπο. Ο Chapman με το deadpan Αρθούρο αντιμετωπίζει το σουρεαλιστικό ως διαδικαστικό. Το αποτέλεσμα: ένα two-minute sketch που αποσυναρμολογεί 500 χρόνια χιβαλρικής λογοτεχνίας πιο αποτελεσματικά από τις περισσότερες ακαδημαϊκές διατριβές.