Η καταιγίδα στο Tuck Everlasting της Natalie Babbitt (Κεφ. 9–10) είναι ένα πολλαπλού επιπέδου καταλύτης αφηγήσεως:
Κλεισμένη από την οικογένειά της και το "αφηνιαστέο" φράχτημα, η Winnie φεύγει την οργή της καταιγίδας στα δάση—απευθείας οδηγώντας στη συνάντησή της με τον Jesse Tuck στη πηγή.
Η καταιγίδα σπάει τη στατική, περιποιημένη τάξη του νοικοκυριού Foster—απεικονίζοντας την εσωτερική ρήξη της Winnie και την κεντρική τάση του μυθιστορήματος: στάση (αθανασία) vs αλλαγή (θανατότητα).
Η φύση λαίλαπτει—άνεμος, αστραπή, πλημμύρα—ενώ οι Tucks υπάρχουν έξω από τους κύκλους της φύσης. Η καταιγίδα υπογραμμίζει αυτό που χάσανε: τη συμμετοχή στον "ρόδα" της ζωής, του θανάτου και της ανανέωσης.
Η Winnie επιλέγει να τρέξει έξω. Αυτή η αυτονομία αντιπαρατίθεται με την παγιδευμένη αθανασία των Tucks. Η απόφασή της ξεκινά τη ηθική διαστολή: να πει ή όχι;
Βροχή, βροντή, σκοτάδι δημιουργούν γοθικό σπάς—υψώνοντας την συνάντηση από καθημερινή σε μυθική.
Η μετά-καταιγίδα ησυχία (Κεφ. 10) επιτρέπει την πρώτη πραγματική συζήτηση της Winnie με τους Tucks—οικειότητα γεννημένη από κοινή καταφύγιο.
Η καταιγίδα δεν είναι απλώς καιρός· είναι η αφηγηματική μηχανή που ωθεί τη Winnie από την παιδικότητα στον υπαρξιακό πυρήνα του μυθιστορήματος.