Το 7ο Nightmare on Elm Street film δεν είναι sequel — είναι metafictional αποσύνθεση της ίδιας της franchise.
Η Heather Langenkamp (που έπαιξε τη Νάνθι Thompson) παίζει τον εαυτό της — ηθοποιός που καταδιώκεται από έναν Φρέντι Κρούγκαρ που γίνεται αυτογνωστός, διαβαίνοντας από την φαντασία στην πραγματικότητα. Ο Γουες Κρέβεν (ως εαυτός) αποκαλύπτει ότι έχει «περιέχει» ένα αρχαίο δαίμονα φτιάχνοντας ταινίες για αυτό· τώρα το δαίμονο (Φρέντι) είναι ελεύθερο.
Σεβάζεται την νοημοσύνη του κοινού, χρησιμοποιεί την ιστορία της franchise ως θεματικό ammunition, και τελειώνει με genuine emotional payoff. Ο Κρέβεν απέδειξε ότι το horror μπορεί να είναι για horror — πρόδρομος του Scream (1996).
Αν το παράλειψες γιατί «το Part 6 ήταν κακό», ξανασκεφτείτε. Το New Nightmare είναι τελείως διαφορετικό ζώο.