Το Pride and Prejudice χρησιμοποιεί έναν αφηγητή τρίτου προσώπου πανειδήμονα με μια τελειοποιημένη τεχνική που ονομάζεται ελεύθερη έμμεση διήγηση. Δεν υπάρχει ονομαστός αφηγητής —καμία «εγώ» που αφηγείται γεγονότα. Αντ' αυτού, η αφηγηματική φωνή μετακινείται ρευστά μεταξύ των χαρακτήρων, συσταλiquée πιο οικείως με την προοπτική της Elizabeth Bennet διατηρώντας παράλληλα την πρόσβαση «θεά» σε όλους τους νους.
Αυτό επιτρέπει στην Austen να:
Ο αφηγητής είναι η ίδια η Jane Austen —παρών πανταχού, ορατός πουθενά, καθοδηγώντας τις συμπάθειες του αναγνώστη με χειρουργική ακρίβεια. Είναι το χρυσό πρότυπο αφηγηματικού ελέγχου.