Η πιο άμεση και δομική συνέπεια της Ινδικής Επανάστασης (γνωστής και ως Πρώτος Πόλεμος Ανεξαρτησίας ή Sepoy Mutiny) ήταν η διάλυση της East India Company. Το 1858, το Βρετανικό Πარλαμένο πέρασε τον Government of India Act, μεταφέροντας την εξουσία απευθείας στην Βρετανική Κυριαρχία. Η Βασίλισσα Victoria έγινε Imperatrice της Ινδίας, και ένας Secretary of State for India εποπτεύει τη διοίκηση από το Λονδίνο.
Η Δήλωση του 1858 της Victoria υποσχόταν ισημερινή αντιμετώπιση, σεβασμό στις ινδικές συνήθειες και θρησκευτική μη παρέμβαση. Στην πράξη, αυτές οι δεσμεύσεις τιμώντονταν συχνά στην παράβαση. Το νέο καθεστώριο διατήρησε πολλές από τις εκμεταλλευτικές πολιτικές της Company προσθέτοντας στρώματα βυροκρατικού ελέγχου.
Η αποτυχία της επανάστασης σβήωσε κάθε ρεαλιστική ελπίδα για ινδική αυτοκυβέρνηση για σχεδόν ένα αιώνα. Οι βρετανικές αρχές απαντούσαν με ύποπτη στάση προς τους Ινδούς, ενώ οι Ινδοί θρέφουν βαθύτερο μίσος για τηνkolonική κυριαρχία—μια τοξική δυναμική που μολύνει τις σχέσεις για γενιές.
Πέρα από το πεδίο μάχης, οι συνέπειες ήταν βίαιες: οι γη κτημάτων των sepoys κατασχέθηκαν, οικογένειες αδιέξοδευσαν, και η αντίθεση καταστέλλεται βίαια μέσω περιορισμών ομιλίας και μαζικών συλλήψεων. Ο Ινδικός Στρατός αναδιοργανώθηκε για να ευνοήσει ευρωπαϊκούς αξιωματικούς και να εμποδίσει την πρόοδο Ινδών. Εν βραχύ, η οικονομική εξαγωγή ειτεσιδένα—πόροι και πλούτος ρέυσαν στην Βρετανία ενώ φτώχεια και ανισότητα επιδεινώθηκαν στην Ινδία.
Παραδοξικά, η επανάσταση φύτεψε τους σπόρους της δικής της ανατροπής. Η κοινή εμπειρία αντίστασης, η αίσθηση συλλογικής αδικίας και η μνήμη του 1857 ενέπνευσαν μελλοντικές γενιές απελευθερωτών. Ηγέτες του κινηματος ανεξαρτησίας—από τον Tilak στον Gandhi—έτρεξαν συμβολικά και στρατηγικά μαθήματα από την επανάσταση που σχεδόν κατέστρεψε το Raj.