Ο Ρόλος της Φιλίας στον Ρωμέο και τη Ιουλίεττα: Πιστότητα, Διαμεσολάβηση και Θάνατη Φάταλη Παράκλιση
Η φιλία διαμορφώνει την τραγωδία μέσω πιστότητας, διαμεσολάβησης και θανάτη φάταλης παράκλισης:
Μερκούτσιος (Στοργικός Φίλος του Ρωμέο)
- Σπιρτούχος, βολικός, αντι-ερωτικός αντίθετος του Ρωμέο.
- Πεθαίνει αμυνόμενο την τιμή του Ρωμέο εναντίον του Τυμπάλτου (3.1).
- Ο θάνατός του («Μια καταρά και στους δύο τους τους οίκους!») ξεσπά την εκδίκηση του Ρωμέο→ εξόριση.
Μπενβόλιος (Αδερφός/Φίλος του Ρωμέο)
- Ειρηνοποιός («Μόνο διατηρώ την ειρήνη»).
- Αποτυγχάνει να αποτρέψει τα ξύλο· εξαφανίζεται μετά το 3.1 (ο ρόλος του ολοκληρώθηκε).
Πατέρας Λαυρέντιος (Μέντορας/Εμπιστοσύνη για και τους δύο)
- Στεφανώνει απόκρυφα για να τελειώσει η εχθρότητα.
- Σχεδιάζει το πλάνο με τον φίλτρο· αποτυγχάνει να παραδώσει επιστολή στον Ρωμέο.
- Καλούμενος αλλά υπεροπτικός· τα σχέδιά του καταρρέουν.
Η Τιτώ (Αντικαταστάτρια Μητέρα/Εμπιστοσύνη της Ιουλίεττας)
- Διευκολύνει την ερωτική ιστορία (μηνύματα, σκάλα).
- Συμβουλεύει δίγαμο (παντρεύεται τον Πάρι) μετά την εξόριση του Ρωμέο—προδίδει την εμπιστοσύνη της Ιουλίεττας.
- Πραγματισμός εναντίον απόλυτης ιουλίεττας.
Πάρις (Κηδεμόνας της Ιουλίεττας, όχι Φίλος)
- Το νόμιμο δικαίωμά του πιέζει την Ιουλίεττα, επιταχύνοντας την κρίση.
Η φιλία εδώ είναι διπλοτομής: επιτρέπει την αγάπη αλλά, μέσω ανθρώπινων περιορισμών, προκαλεί την καταστροφή.