Γιατί Ο Αντώνιο Είναι Μελανχολικός Στον Έμπορο της Βενετίας Πράξη 1: Πλοία, Χρέος και Αξιωμένο Έρως
Η αρχική λύπη του Αντώνιου («Σα να πω την αλήθεια, δεν ξέρω γιατί είμαι τόσο λυπημένος») έχει τρία συνδεδεμένα ρίζες:
- Κεφάλαιο Κινδύνου στη Θάλασσα: Ολόκληρη η του fortuna του κυμαίνεται σε ναυσιαποσταγμένα πλοία σε ωκεανούς—καταιγίδες, πειρατές και μεταβολές αγοράς μπορούν να τον χαλάσουν από βράδυ στο πρωί.
- Η Σύμβαση Σειλόκ: Έχει υπογράψει εγγυητικά το δάνειο του Μπασσάνιο: ένα λίμπρα σάρκας αν δεν πληρωθεί. Ο νομικός τρόμος είναι συγκεκριμένος και αναστενάχτητος.
- Ουρανόκλειστος Έρως (Υποκείμενο): Πολλές αναγνώσεις εντοπίζουν ομοερωτική αφοσίωση στον Μπασσάνιο—το «είμαι όπλοπτο και καλά προετοιμασμένος» να πεθάνει για τον φίλο του φέρει ερωτικό φορτίο. Η Πορτία αργότερα με το «Ποιος είναι ο έμπορος εδώ; και ποιος ο Εβραίος;» θολώνει τις γραμμές περισσότερο.
Η μελαγχολία δεν είναι διακοσμητική· είναι ο μανόμετρας της παράστασης.