Η σύντομη απάντηση: **Όχι.** Ο Ρόμεο Μονταγιού και η Ιούλια Καπület είναι λογοτεχνικές εφευρέσεις—δημιουργίες του Γουίλιαμ Σέικσπιρ (και των πηγών του), όχι ιστορικές φιγούρες.
Η Βερόνα προωθεί επαγγελματικά την θρύλο: το «Σπίτι της Ιούλιας» (Casa di Giulietta), η μπαλκόνι (προστέθηκε στα χρόνια '30), η χαλκή αγαλματιδιά που τρίβεται για τύχη. Ο τουρισμός θολώνει τη γραμμή μεταξύ τόπου προσκύνησης και πάρκου διασκέδασης. Η ιστορία *νιώθει* ιστορική γιατί ο Σέικσπιρ την εδάφισε σε επαληθεύσιμη γεωγραφία, πολιτικά και ονόματα οικογενειών.
Η μη ύπαρξη των εραστών δεν μειώνει το έργο. Η μυθοπλασία συχνά αποκαλύπτει συναισθηματικές αλήθειες που η ιστορία δεν μπορεί. Η επίτευγμα του Σέικσπιρ ήταν η μεταμόρφωση μιας τυπικής ιταλικής νουβέλας σε παγκόσμιο αρχέτυπο νεανικής πάθησης που θραύεται από κληρονομικό μίσος. Αυτή η ιστορία συμβαίνει παντού, πάντα—καθιστώντας την πιο «πραγματική» από ό,τι οποιοδήποτε αρχείο θα μπορούσε να αποδείξει.