Στο The Crucible του Άρθουρ Μίλερ, οι Πούτναμ δεν είναι απλώς αντίπαλοι· είναι σκεύη βαθειάς πένθους που τρελαίνουν τη σαλεμίτικη χηρατεία. Οι προσωπικές τους τραγωδίες ξεφλετάνονται με κοινωνικές τάσεις, μετατρέποντας τη λύπη σε όπλο.
Η φοβερή φράση της Αν Πούτναμ — «Έχω θάψει επτά μωρά άβαπτιστα στη γη» — αποκαλύπτει το εφιάλτη μιας μητέρας. Μόνη η Ρούθ, 17 ετών, επιβιώνει. Στην πουριτανική θεολογία, μια άβαπτιστη ψυχή παραμένει στο λιμπό, ενισχύοντας τον μητρικό τρόμο σε πνευματική κρίση.
Χωρίς παιδιά από την Ρούθ, η Αν αντιμετωπίζει μια θεολογία που ισοδυναμεί την ατεκνία με θειό δυσανέλεο. Η ταυτότητά της ως μητέρα καταρρέει, ρίχνοντάς την σε κρίση πίστης και αυτοαξία.
Η Ρούθ «ασθενεί» σαν η Μπέτι Πάρισ, γινόμενη το πρώτο «θύμα». Απογοητευμένη, η Αν τη στέλνει στην Τιτούμπα να καλέσει τα πνεύματα των νεκρών μωρών της — ξεκινώντας την οκκουλτιστική επαφή που αναφλογίζει την υστεροφιλία.
Ο Τζίλς Κόρι αποκαλύπτει το οικονομικό κίνητρο: «Ο Πούτναμ ψάχνει για γη!» Οι κατηγορίες στοχεύουν γείτονες με συνεχή ιδιοκτησία — Τζορτζ Τζέικουμπς, Ρεβέκα Νερς — μετατρέποντας το πένθος σε όχημα απόκτησης.
Οι Πούτναμ είναι πλούσιοι, πολυτελείς και φιλοδικαστικοί, μισητοί από τους συνάνθρωπούς τους. Οι κατηγορίες μαγείας αντιστρέφουν την δυναμική εξουσίας: οι κατήγοροι γίνονται αρχές, οι αντιρρητικοί σιωπούνται.
Το πένθος της Αν ζητά εξωτερική αιτία (μαγεία) για εσωτερική τραγωδία (εκκνίσεις). Ο Θωμάς μετατρέπει το πένθος σε υλικό κέρδος. Η Ρούθ γίνεται όργανο — οι «οράσεις» της επιβεβαιώνουν τις ανάγκες των γονέων της.
Ο Μίλερ βασίστηκε στην ιστορική Αν Πούτναμ Γεν., η οποία έκανε 12 κατηγορίες και εξέδωσε δημόσιαعتذر το 1706 — το μόνο θύμα που ανακάλεσε. Το έργο συμπυκνώνει την ιστορία: η Αν Τζουν. (12) γίνεται Ρούθ (17); τα επτά νεκρά μωρά συμβολίζουν αρκετές ιστορικές απώλειες.