Τα θέατρα του Σαίξπηρ αντισταθούν στις άκρως καθαρές ετικέτες είδους διότι έγραφε για την παράσταση, όχι για την ταξιονομία. Επτά συνδεδεμένοι λόγοι εξηγούν το γιατί:
Ο Σαίξπηρ εισήγαγε την ιταλική commedia erudita (δομημένη κωμωδία) και την ένωσε με τις αγγλικές παραδόσεις (ηθικά θέατρα, χρονικά ϊστορικά, λαϊκή φάρσα). Αποτέλεσμα: το Εμπόρο της Βενετίας (κωμωδία με τραγικό Σύλοκ), το Μέτρον για Μέτρον («πρόβλημα θέατρο»), η Θύελλα (ρομάνιο/τραγικοκωμωδία).
Μια einzige παράσταση φιλοξενεί αντιθετικά θέματα: το Αμλέτος είναι τραγωδία εκδίκησης + φιλοσοφική沉思 + πολιτικό θρίλερ + οικογενειακό δράμα + μεταθεατρική σάτιρα. Καμία μονή ετικέτα δεν το περιέχει.
Κοινότητα του Γκόλβου: χαμίλιστοι (δράση, έρως, βία), πολίτες (σπερμός, αναγνώριση), ευγενείς (πολιτική, γνώση), αξιωματούχοι (κολακεία, αλληγορία). Τα θέατρα έπρεπε να δουλεύουν σε όλα τα επίπεδα ταυτόχρονα—η καθαρότητα είδους θα απέτυχε εμπορικά.
Τα είδη της ελισαβετιανής/τζακοβιανής εποχής δεν αντιστοιχούσαν στον Αριστοτέλη. «Ιστορία» σήμαινε αγγλικά χρονικά θέατρα· «τραγωδία» σήμαινε πτώση πρωταγωνιστή υψηλής στάσης· «κωμωδία» σήμαινε γαμήλιο τέλος. Ο Σαίξπηρ έτυνε και τα τρία.
Αρχικά: κλασική μίμηση (Κωμωδία των Σφαλμάτων ≈ Πλάυτος). Μέση: πειραματισμός (Εμπόρος, Πολύ Σφουγγαράς). Τελευταία: ρομάνιο/τραγικοκωμωδία (Χειμερινή Ιστορία, Θύελλα). Οι κατηγορίες σκληρύνανε μεταθάνατα (διαίρεση Κωμωδία/Ιστορία/Τραγωδία του Πρώτου Φολίο του 1623).
Το σύστημα ρεπερτορίου απαιτούσε ποικιλία. Ίδια ομάδα, ίδιο σκηνικό, ίδιοι ηθοποιοί—διαφορετικά είδη κάθε βράδυ. Ο Σαίξπηρ έγραφε για το θέατρό του, όχι για βιβλιοθηκárias.
Κωμωδίες, Ιστορίες, Τραγωδίες, Ρομάνια, Πρόβλημα Θέατρα, Ρωμαϊκά Θέατρα. Κάθε παράσταση ξεπερνά την ετικέτα της. Η αντίσταση είναι η μεγαλείοτητα.