Πώς: Η Τζούλιετ σκαφτείνει με το ξίφος του Ρομέο στο τάφο των Καπγουλέτ (Πράξη 5, Τοποθεσία 3).
Η αυτοκαταστροφή της Τζούλιετ δεν είναι μελοδράμα—είναι λογική μέσα στο κοσμοθεωρητικό της πλαίσιο. Λέει: «Ω μακάρι ξίφος! / Αυτό είναι η θήκη σου· εδώ σκιάσε, και ας πεθάνω.» (5.3.169–170). Για αυτήν, η ζωή χωρίς Ρομέο είναι κατηγοριολογικό λάθος. Έχει ήδη πεθάνει κοινωνικά (απορριφθεί από τον πατέρα), πνευματικά (παντρεύτηκε από κρυφό), και συμβολικά (το φίλτρο). Το ξίφος μόνον ευθυγραμμίζει το σώμα της με την πραγματικότητά της.
Η βία—γάμος, ολοκλήρωση, χωρισμός, θάνατος σε λιγότερο από μια εβδομάδα—είναι ο κινητήρας της τραγωδίας. Η الذاتيεξουσία της Τζούλιετ (προτείνει τον γάμο, παίρνει το φίλτρο, επιλέγει τον θάνατο) την κάνει όχι θύμα αλλά συνσυγγραφέα. Η αυτοκαταστροφή της ολοκληρώνει το κεντρικό επιχείρημα της πειθώ: σε έναν κόσμο φυλετίας και παρεξήγησης, η τέλεια αγάπη μπορεί να υπάρχει μόνο στον θάνατο.