Ο Οιδίπους είναι ταυτόχρονα θύμα προφητείας και δραστής της πτώσής του. Επιλέγει να αγνοήσει το μαντήειο, παντρεύει την Ιοκάστη (γνωρίζοντας ότι είναι χήρα του Λαΐου), σκοτώνει έναν ξένο στα σταυροδρόμια—κάθε επιλογή προωθεί την καταστροφή του.
Το καταστροφικό του έλαττωμα: υπερηφάνεια και ακροτειασμός. Πιστεύοντας ότι μπορεί να ξεπεράσει την μοίρα, λαμβάνει λαχταριστές αποφάσεις με καταστροφικά αποτελέσματα.
Οι θεατές νιώθουν έλεος και φόβο βλέποντας τον Οιδίπους να καταρρεύει—υπομιμνέσκονται ότι ακόμα οι ισχυροί είναι ευάλωτοι, επιτυγχάνοντας συναισθηματική καθαρότητα μέσω κοινής θραυσιμότητας.