Η τελική σκηνή της «Ρомеούλιας και Ιουλιέττας» είναι ένα 테이블au λύπης που μετατρέπεται σε χάρη.
Κύριος Καπιoulέτος: Σπασμένος. «Ω αδερφέ Μοντάγκιο, δος μου το χέρι σου... ο θάνατος την χωρίστηκε από μένα.» Αναγνωρίζει τη συμμετοχή του—η εχθρότητα που τρέφει σκότωσε το παιδί του.
Κύριος Μοντάγκιος: Αντικαταστατική λύπη. «Ω αδερφέ Καπιoulέτος... τίποτα τόσο αγαπητό όσο η ζωή είναι μισητή ειρήνη.» Αντιστοιχίζει στο γέρας· υπόσχονται αγάλματα (χρυσά).
Πρίγκιπας Εσκάλος: Θυμός που γίνεται νόμος. «Δείτε τι μάστιξ βάλλεται στο μίσος σας... Όλοι τιμωρούνται.» Τιμωρεί και τις δύο οικογένειες (πρόστιμα, απώλειες) και τον εαυτό του («έχω χάσει ένα ζευγάρι συγγενών»—Μερκούτιο, Πάριδας). Η κρίση του τελειώνει το έργο όχι με νίκη, αλλά με υπευθυνότητα.
Τα νεκρά σώματα στη σκηνή αναγκάζουν τους ζωντανούς σε μια ειρήνη που κανένα διατίμημα δεν μπορούσε να αγοράσει.