Η Λέιντι Μακμβεθ λειτουργεί ως πρωτεύων καταλυτικός παράγοντας της траγικής τροχιάς του Μακμπεθ. Χωρίς την παρέμβασή της, η προφητεία παραμένει φαντασία· με αυτή, γίνεται αιματερή πραγματικότητα.
Η δύναμής της επιτρέπει την άνοδό του· η κατάρρευσή της (υπναróżημα, αυτοκτονία) καθρέφτει την αποσύνθεσή του. Δημιουργεί το τέρας που δεν μπορεί να ελέγξει. Το έργο υποδεικνύει: η φιλοδοξία χωρίς συνείδηση απαιτεί ένα συνειδησιακά αθύρο партνέρ για να εκτοξευθεί—αλλά ο αναπόφευκτος καταρρεύσεως αυτού του partner καταδικάζει την επιχείρηση.
Χωρίς Λέιντι Μακμπεθ: ο Μακμβεθ πιθανώς θα παρέμενε Θέιν του Κάντωρ, ίσως τελικά βασιλιάς μέσω φυσικού θανάτου του Ντάγκαν ή αποτυχία του Μάλκολμ. Το συγκεκριμένο φρίκη—βασιλικτονία, παιδοκτονία, τυραννία, μεταφυσική αποσύνθεση—απαιτεί την καταλυτική ρηιδιότητα της. Δεν είναι η συνεργάτιδά του· είναι η ικανοποιητική συνθήκη του.