Το Noh (能), το κλασικό ιαπωνικό χορο-δράμα (14ος αιώνας–παρόν), ορίζεται από αυστηρές μορφικές συνθέσεις που προτιμούν την αισθητική διαμόρφωση εναντίον του ρεαλισμού.
Καμία προτίμηση καθημερινής ζωής. Κάθε γέστυρα (kata) είναι κωδικοποιημένη: «κλάμα» = μανίκι στα μάτια· «κοιτάζω» = αισθητικη κίνηση κεφαλής. Ο ηθοποιός είναι ο ρόλος, όχι άτομο που κάνει Belgrano.
Σκηνή (butai): 6μ τετραγωνικό, ξύλο hinoki, στέγη (αρχιτεκτονική Σίντο ναού). Μόνο αντικείμενο: hashigakari (γέφυρα) για είσοδο. Τρία πεύκα ζωγραφισμένα στον πίσω τοίχισμα. Κενός χώρος = φαντασιώδες άπειρο.
ΕVENTAIL = βουνό, σπαθί, ποτήρι, επιστολή. Εκμάκρυψη μανίκιου = κλάμα, κοπή, γραφή. Κάθε αντικείμενο πολλαπλασιάζει τις σημασίες.
Γνωστικό κοινό αναγνωρίζει jo-ha-kyū (αργά-σπάει-γρήγορα) δομή, λογοτεχνικές αναφορές (Genji, Heike), εποχιακές αναφορές. Η σιωπή είναι ενεργή — αναπνέει μαζί με τον εκτελεστή.
Πέντε-παιχνίδι πρόγραμμα: Θεός → Πολεμιστής → Γυναίκα → Τρέλα → Δαίμονας. Κάθε ~90 λεπτά. Εκτελείται με kyōgen (κωμικά διαστήματα) ανάμεσα.
Το Noh δεν είναι «θέατρο» στην δυτική έννοια — είναι τελετουργική ποίηση κίνησης, όπου η μορφή είναι το περιεχόμενο.