Δύο Στήριγματα της Τραγικής Δράσης: Ελαττωμα και Κάθαρση
Η Ποιητική του Αριστοτέλη συσταμώνει τη τραγική δράση σε δύο ορίζουσες δυναμικές που έχουν σχήμασει το δυτικό θέατρο για χιλιετίες:
- Ο πρωταγωνιστής, συχνά ευγενής, οδηγείται από ένα τραγικό ελαττωμα (hamartia) στην πτώση. Αυτό το ελαττωμα δεν είναι απλώς ένα κακό αλλά υπερβολή μιας αρετής — υπερηφάνεια στην ηγεσία, αγάπη που γίνεται εξαιρέτι, δικαιοσύνη που σκληρύνει σε σκληρότητα. Η δική του φύση μηχανίζει την καταστροφή.
- Η πτώση φέρνει πόνο και αναγνώριση (anagnorisis), αποδίδοντας κάθαρση στο κοινό. Μέσω ελέους και φόβου, ο θεατής ζει μια κάθαρση ή διευκρίνιση αυτών των συναισθημάτων, φεύγοντας από το θέατρο όχι κατακλασμένος αλλά συναισθηματικά ρεκαλιμπραρισμένος.
Μαζί, αυτές οι προτάσεις χαρτογραφούν τον τραγικό τόξο: εσωτερικό λάθος → εξωτερική σύρραξη → πονερή επιγνώση → κοινωνική απελευθέρωση. Από την Οιδιπούδα Τύραννο μέχρι το Θάνατο Πωλητή, το μοτίβο διαμένει.