Ο Γουίλι Λόμαν του Άρθουρ Μίλερ ταιριάζει με εκπληκτική ακρίβεια στο πλαίσιο του τραγικού ήρωα του Αριστοτέλη—προσαρμοσμένο για τον απλό άνθρωπο.
Μανιακό της καταδίωξη της «επιτυχίας»—συγχέει το «να αρέσω σε όλους» με την αξία. Κρατείται από τη διαστρεβλωμένη Αμερικανική Ονειροπόληση παρά την αντίθετη πραγματικότητα.
Φουσκωμένη αυτοεικόνα: «Είμαι ζωτικής σημασίας στη Νέα Αγγλία». Απορρίφτει την πρόταση εργασίας του Τσάρλι· δεν μπορεί να αναγνωρίσει την αποτυχία. Η υπερηφάνεια μπλοκάρει την αυτογνωσία.
Αργή, μερική διαφάνεια: Στο εστιατόριο με τον Μπιφ, βλέπειmomentaneamente την αλήθεια—«Θα με λατρέψει για αυτό!» (αυτοκτόνηση για ασφάλεια). Αλλά η πλήρης κατανόηση του λείπει· πεθαίνει στην πλάνη.
Ο Χάουορντ Βάκνερ τον απολύει μετά από 34 χρόνια—περιμένοντας αμοιβή, λαμβάνει απόρριψη. Η εταιρεία που χτίσε τον απορρίπτει. Ο ρόδα της τύχης στρίβει.
Έλεος + τρόμος: Ελεούμε την αγάπη του για την οικογένεια, τρεμόζουμε με την αυτοκαταστροφή του. Το भाषण «πρέπει να δοθεί προσοχή» καθολικοποιεί την περιπέτειά του.
Αυτοκτόνηση ως «τελική πώληση»—20.000$ ασφάλεια για τον Μπιφ. Θυσία που παρακρύβεται ως πρόνοια. Ειρωνεία: η πολιτική μπορεί να μην πληρώσει (κλάδουλα αυτοκτόνησης).
Ο Αριστοτέλης απαιτούσε υψηλόγονο πρωταγωνιστή. Ο Μίλερ απέδειξε «ο απλός άνθρωπος είναι ελαφρώς πιο κατάλληλος θέμα για τραγωδία από τους βασιλιάδες» (Tragedy and the Common Man, 1949). Το μέγεθος του Γουίλι είναι ηθικό, όχι κοινωνικό.