Η δολοφονία του Ντάνκαν συμβαίνει πίσω από την σκηνή, ωστόσο ο Σέικσπηρ την κάνει να νιώθει πιο τρομακτική από οποιαδήποτε οθόνη σφαγής. Έξι τεχνικές ενισχύουν τη μονοστροφικότητα:
Αίμα, σκοτάδι, κραυγή κουκουβάγιας, κρίκ κουρτσιών, άλογα που τρώνε το ένα το άλλο—ο φυσικός κόσμος επαναστάτει. Η δολοφονία είναι κοσμική παραβίαση.
Ο Ντάνκας κοιμάται αθώως, «με διπλή εμπιστοσύνη» (ξένος και συγγενής). Ο Μάκμπεθ μπαίνει με «αίμαντες οδηγίες». Η intimité της προδοσίας—ξενODOχος που σφάζει ξένο, υπηκόος που σφάζει βασιλιά—μεγαλώνει την αθεμία.
Οι προφητείες των Μαγισσών, το μακρυγιαλό ξίφος, το φάντασμα του Μπόνκουα, η άτακτη νύχτα—αυτά καθηλώνουν τη δολοφονία ως ρήξη μεταφυσικής τάξης, όχι απλώς εγκλημα.
«Θα πλύνουν όλα τα ωκεανοί του Νεπτούνο αυτό το αίμα / Απο τα χέρια μου;» Η ψυχολογική διάσπαση ξεκινά αμέσως. Το φόβος ζει στον νου του δολοφόνου.
Από το «αφαιρέστε μου το φύλο» στο ύπναρό πλύσιμο χεριών—η καμπύλη της από την σιδήρινη βούληση στην frant μέτωπο αντικατοπτρίζει τη φθαρτική μετάδραση της δολοφονίας.
Ο Σέικσπηρ αποσυρρεί το οπτικό, αναγκάζοντας τη φαντασία να γεμίσει το κενό—πάντα χειρότερο. Η κρουστή στην πόρτα (Πράξη 2, Skηνή 3) παρατείνει την τάση; η κωμωδία του Πόρτερ καθυστερεί την ανακούφιση, κάνοντας την επιστροφή στο φόβο πιο οξεία.
Αρνούμενος το θέαμα και επενδύοντας στην συνέπεια, ο Σέικσπηρ κάνει τη βασιλοκτονία να νιώθει σαν τρωματιά στην πραγματικότητα ίδια.