Arts >> Τέχνες και Ψυχαγωγία >  >> Θέατρο >> Δράμα

Προσωποποίηση στο Ρомеο και Ιουλίεττα: Όταν ο Κόσμος Αποκτά Φωνή

Τέσσερις Κυριάρχα Παραδείγματα Ενζωμάτωσης του Ανενέργητου

Ο Σαίξπηρ χρησιμοποιεί την προσωποποίηση στο Ρомеο και Ιουλίεττα για να εξωτερικεύσει τις εσωτερικές καταστάσεις των ερωτευμένων — φέρνοντας το σύμπαν ίδιο να συμμετέχει στην πάθησή τους. Τέσσερις ξεχωριστές στιγμές:

  1. Πράξη 2, Τοποθεσία 2 (Ο Μπαλκόνι):
    "Αλλά, σιωπή, τι φως σπάει από εκείνο το παράθυρο; / Είναι η ανατολή, και η Ιουλίεττα είναι ο ήλιος."
    Η Ανατολή προσωποποιείται ως ενεργός παράγοντας που "σπάει" το φως. Η Ιουλίεττα γίνεται ο ήλιος — η πηγή, όχι η αντανάκλαση. Ο κόσμος αναορients حولها.
  2. Πράξη 3, Τοποθεσία 5 (Το Πρωί Μετά):
    "Ακούτε! πώς η κτενά βλέπει στην πύλη του ουρανού, / Και τα άλογα του Φοίβου σπεύδουν να φέρουν την αυγή."
    Η κτενά είναι τραγουδιστής στην πύλη του ουρανού (ιερό κατώφλι). Τα άλογα του Φοίβου (τα άλογα του ηλίου) είναι अधीर πράκτορες που "σπεύδουν". Η αυγή δεν είναι διαδικασία — είναι παράδοση.
  3. Πράξη 1, Τοποθεσία 5 (Πρώτη Όψη):
    "Ω, εκείνη διδάσκει τις λαμπάδες να καούν φωτεινά! / Φαίνεται ότι κρέμεται στην γένια της νύχτας / Ως πολυτελές κοσμήμα στο αυτί Αιθίοπα."
    Η νύχτα έχει γénια — πρόσωπο. Η Ιουλίεττα "διδάσκει" τις λαμπάδες (ανενέργητα αντικείμενα) να καούν. Η ομορφιά της εισαγγέλλει το ίδιο το φως.
  4. Πράξη 3, Τοποθεσία 2 (Επιθαλάμιος της Ιουλίεττας):
    "Ανοίξε την πυκνή σου κορτίνα, νύχτα που τελεστείτε έρωτα, / Ήνα τα μάτια του φυγάδα να κλείνουν..."
    Η νύχτα είναι ενεργή κορτινοτράκτρια, μια "ερωτελεστή" εναέρια δύναμη. Έχει גורμές: ενεργεί για να δημιουργήσει ιδιωτικότητα για τους ερωτευμένους.

Γιατί Είναι Σημαντικό

Αυτές οι προσωποποιήσεις κάνουν τρία πράγματα:

Στη Βερόνα, το σύμπαν δεν είναι σκηνικό — είναι συνεργάτης.

Δράμα

Related Categories