Η άμεση χαρακτηριοποίηση ενημερώνει το κοινό ξεκάθαρα για την ταυτότητα των ηρώων, συμπληρώνοντας την έμμεση αποκάλυψη μέσω πράξεων και διαλόγων.
Γελάει με τις σάρκες που ποτέ δεν νιώθαγαν πλάγια(2.2) — αποκαλύπτει ιδανικό, ερωτευμένο νέο.
Ω Ρωμέο, Ρωμέο! Γιατί είσαι Ρωμέο;(2.2) — δείχνει παθιασμένη, αντιδραστική αφοσίωση.
Λοιμός και στα δύο σπίτια σας!(3.1) — εκφράζει κυνική οργή για την εχθρότητα.
Ήσουν το πιο όμορφο μωρό που ποτέ θρέψα(1.3) — καθιστά την τρωτική, φιλή χαρά.
Αυτά τα βίαια χαρμόσυνα έχουν βίαια τέλη(2.6) — προαναγγέλλει την καταστροφή με φιλοσοφική βαρύτητα.
Αυτές οι στιγμές καθορίζουν την κατανόηση του κοινού πριν οι επιλογές των χαρακτήρων βαθύνουν την εικόνα.