Η κάθαρση στο Julius Caesar συμβαίνει κατά τον ενταφιαστικό λόγο του Brutus (3.2.12–48), όχι μετά τη δολοφονία. Εδώ το γιατί:
Ο Αριστοτέλης ορίζει το τέλος της τραγωδίας ως «έλεος και φόβος» εκκαθαριζόμενοι μέσω της anagnorisis (αναγνώριση) και peripeteia (στροφή) του πρωταγωνιστή. Στο Julius Caesar, ο Brutus είναι ο τραγικός πρωταγωνιστής (όχι ο Caesar, που πεθαίνει στη μέση).
Ο λόγιος του Antony (στίχοι, συναισθηματικός, χειριστικός) ακυρώνει την κάθαρση, αναζωπυρώνει την αστάθεια. Η αληθινή κάθαρση έρχεται μόνο στην Πράξη 5, Τοποθεσία 5 — η αυτοκτονία του Brutus και το επιτάφιο του Antony: «Αυτός ήταν ο πιο ευγενής Ρωμαίος από όλους.» Ο έλεος/φόβος του κοινού λύνεται στην τελική αναγνώριση της τραγικής ευγενείας του Brutus.
| Στιγμή | Τύπος | Επίδραση |
|---|---|---|
| 3.2 Λόγιος Brutus | Προσωρινή / Δianoητική | Η λογική μετριάζει την πάθος· η τάξη αποκαθίσταται |
| 5.5 Θάνατος Brutus / Επιτάφιο Antony | Τελική / Συναισθηματική | Έλεος για τον άνθρωπο· φόβος για τη δημοκρατία· κλείσιμο |
Η δομή του έργου: κάθαρση προσπαθείται (Brutus), υπονομεύεται (Antony), επιτυγχάνει (τέλος Brutus).