Το Macbeth του Σηκσπίρη ολοκληρώνεται με την πτώση του τυράννου και την επαναφορά της νόμιμης εξουσίας στην Σκωτία. Η τελική πράξη λύνει τους κεντρικούς конфлиκτούς του έργου μέσω σειράς αποφασιστικών γεγονότων:
Αφού κατέρρευσε στην παρανοιά και την τυραννίδα, ο Μακμπεθ αναγνωρίζει τελικά ότι οι προφητείες των μαγών ήταν απáticas ημι-αλήθειες. Το μονόλογό του «αύριο, και αύριο, και αύριο» (Πράξη 5, Τοποθεσία 5) αποκαλύπτει άνθρωπο που έχει ξεφυλάξει τον νόημα, αναγνωρίζοντας τη ζωή ως «μύθος / που αφηγείται ένας ιδιώτης, πλήρης θορύβου και οργής, / που δεν σημαίνει τίποτα». Με συντριμμένο ηθικό羅盤, αντιμετωπίζει το πλησιάζον στρατό με απογοητευτική θάρρος.
Ο Μαλκόλμ, νόμιμος κληρονόμος του Ντάνκαν, ηγείται αγγλικών και σκωτικών δυνάμεων εναντίον του Μακμπεθ. Η στρατηγική χρήση κλαδιών του Δάσους Μπίρναμ ως καμουφλάζ πληρώνει την προφητεία των μαγών ότι ο Μακμπεθ θα πέσει μόνο όταν «Το μεγάλο Δάσος Μπίρναμ στο ψηλό Δουνσινάνε βουνό / Θα έρθει εναντίον του».
Ο Μακμπεθ σκοτώνει τον νέο Σιούαρντ σε μάχη, καυχιέται για την αμετάβλητη του φύση σε κάθε «άνδρα γνησιωμένο από γυναίκα». Ο Μακντουφ τότε αποκαλύπτει ότι ήταν «από την μήτρα της μητέρας του / Ακαίρως ρίχτηκε» (γεννημένος με καισαρική τομή), αναιρώντας την προφητεία. Ο Μακμπεθ αρνείται να υποτάσσει αλλά σφάζεται και αποκεφαλίζεται από τον Μακντουφ.
Ο Μαλκόλμ στεφάνεται βασιλιάς στο Σκόν, υποσχόμενος να καλέσει τους εξόριστους και να κυβερνήσει με δικαιοσύνη. Το έργο τελειώνει σε σκυθρωπό νότα: η Λеди Μακμπεθ πέθανε (offstage, αυτοκτόνησε), το βασίλειο φέρει βαθιές σκαλές, και το κοινό αφήνεται να σκεφτεί τις καταστροφικές συνέπειες της ανελεγκτής φιλοτιμίας και ηθικής διαφθοράς.
Το τέλος ενισχύει ότι η νόμιμη εξουσία προέρχεται από ηθική τάξη, όχι βία. Η τραγωδία του Μακμπεθ δείχνει πώς η παραβίαση φυσικών και θείων νόμων—μέσω βασιλοκτόnias, προδοσίας και τυραννίδας—αποτελεί αναπόφευκτα αυτοκαταστροφή και κοινωνική αναταραχή, με επαναφορά δυνατή μόνο μέσω της επιστροφής νόμιμου, αρετής ηγεσίας.