Όχι. Το Romeo and Juliet είναι μια трагеδία, όχι ηθικό θέατρο.
Τα ηθικά θέατρα (μεσαιωνικά, π.χ. Everyman) χρησιμοποιούν αλληγορικούς χαρακτήρες (Κακία, Αρετή, Θάνατος) για να διδάξουν ρητά χριστιανικά μαθήματα για τη σωτηρία. Ο πρωταγωνιστής αντιπροσωπεύει τον «Ανθρώπινο Γένος».
Το Romeo and Juliet παρουσιάζει πολύπλοκους, ατομικούς χαρακτήρες που οδηγούνται από πάθος, μοίρα και κοινωνική σύγκρουση. Η εστίαση είναι στην ανθρώπινη εμπειρία — έρωτας, μίσος, τυχαίοτητα, συνέπειες — και όχι στη διδακτική ηθική καθοδήγηση. Το τραγικό τέλος προκύπτει από τα ελαττώματα των χαρακτήρων και τις περιστάσεις, όχι από την αποτυχία να ακολουθήσει μια προσωποποιημένη Αρετή.
Αν και περιέχει ηθικά θέματα (πρόσπευση, εχθρότητα, γονικός έλεγχος), η δομή, η χαρακτηριοποίηση και ο συναισθηματικός στόχος ευθυγραμμίζονται με την αριστοτελική τραγωδία.