Ο Ιερέας Πάρις αντιτάσσεται στην εκτέλεση του Τζον Πрокτορ και της Ρεμπέκα Νερς όχι από συνείδηση αλλά πολιτική επιβίωση.
Η κρέμαση στήριξης της κοινότητας εκθέτει την ανυπόστατη δικαστηρίου. Αν αυτές είναι μάγισσες, τα κριτήρια είναι άδικα. Ο Πάρις ξέρει ότι οι κατηγορίες είναι ψεύτικες (η Αμπιγέιλ έφυγε, κλάψα τα χρήματά του).
Ο Αντιπρόεδρος Ντάνφορθ απορρίπτει να αναβάλει — η αναβολή ομολογεί λάθος. Ο Πάρις, πολιτικά εκτεθειμένος, θέλει αναβολή για να σώσει τον εαυτό του. Τα συμφέροντά τους διαφέρουν: ο Ντάνφορθ προστατεύει το δικαστήριο· ο Πάρις προστατεύει τον Πάρι.
Ο Πрокτορ και η Νερς κρεμάονται. Ο Πάρις ψηφίζεται έξω από το Σάλεμ μέσα σε ένα χρόνο — ιστορικά ακριβές. Ο πραγματισμός του δεν τις έσωσε· η δειλία του δεν τον έσωσε ούτε αυτόν.