Κλαύδιος ( όχι «Κλαύδια») καταλαμβάνει τέσσερις επικαλυπτόμενους ρόλους:
Αμλέτος ↔ Κλαύδιος: Ανιψιός έναντι θείου/πατριού/βασιλιά. Η καθυστέρηση του Αμλέτου προκύπτει częściчно από τα σταδιακά ταμπού: δολοφονία βασιλιά (θειοκρατικό δικαίωμα), πατρικής φιγούρας (θείος), σύζυγος της μητέρας του.
Κλαύδιος ↔ Γερτρούδη: Αληθινή καρδιά; Πολιτική συμμαχία? Το κείμενο επιτρέπει και τις δύο αναγνώσεις.
Κλαύδιος ↔ Λαέρτης: Χειραγωγεί το πένθος του Λαέρτη σε σχέδιο δολοφονίας (Πράξη 4.7).
Το μοναλόγο του (3.3) αποκαλύπτει ένα άντρα που ξέρει την καταδίκη του («Το σφάλμά μου είναι παρελθόν») αλλά δεν μπορεί να μετανοήσει γιατί κρατά τα «αποτελέσματα» του εγκλήματός του: «Ο στέφανός μου, η δική μου αмбιτούα, και η βασίλισσά μου.» Αυτή η αυτογνωσία χωρίς απόρριψη τον κάνει τον πιο ψυχολογικά πολύπλοκο κακόποιό του Σαίξπηρ — κακό που καταλαβαίνει τον εαυτό του και τον επιλέγει πάλι.