Η κεντρική ειρωνεία: η ισχυρότερη δύναμη του έργου — η αγάπη του Ρомеό και της Τζουλιέτας — προκύπτει από τον πιο καταστροφικό πλαίσιο — τη φυλετική τους διαμάχη. Ξέρουν το κόστος, επιλέγουν ο ένας τον άλλον οπωσδήποτε, και η ένωσή τους φέρνει όχι συμφιλίωση αλλά διπλή αυτοκτονία. Το πράγμα που θα θεραπεύει (αγάπη) γίνεται ο πράκτορας της τραγωδίας. Η ειρωνεία είναι ο κινητήρας του έργου.