Οι Φονικοί Ελαττωματικοί του Ιουλίου Καίσαρος: Υπερηφάνεια, Επιτάχυνση και Τυφλότητα
Στο «Ιούλιο Καίσαρο» του Σαίξπηρ, η πτώση του ομότιμου ήρωα δεν οφείλεται μόνο σε συνωμοσία, αλλά σε βαθιά ριζωμένα χαρακτηριστικά που τον τυφλώνουν απέναντι στον κίνδυνο.
Τρία Καθοριστικά Ελαττωματικά
- Υπερηφάνεια: Η περηφάνεια του Καίσαρος και η πεποίθησή του στην Bestimmung του («Είμαι σταθερός ως το βόρειο άστρον») τον οδηγούν να υποτιμά τους εχθρούς και να αγνοεί προειδοποιήσεις. Θεωρεί τον εαυτό του πέρα από τον θνητό κόσμο.
- Επιτάχυνση: Ενεργεί βάσει καπριζού και συναισθήματος και όχι υπολογισμένης στρατηγικής. Η απόφασή του να πάει στη Γερουσία τις Ίδους του Μαρτίου, παρά το όνειρο της Καλπурνίας και την προειδοποίηση των ιεροσκόπων, είναι φονική impulso.
- Απουσία Αυτογνωσίας: Ο Καίσαρος πιστεύει απραγμάτως ότι είναι αδιέξοδος. Αυτή η τυφλότητα τον εμποδίζει να αναγνωρίσει τη συνωμοσία που διαμορφώνεται μπροστά του, ακόμα και όταν ο Κάσσιος και ο Βρούτος τον χειρίζονται.
Αυτά τα ελαττωματικά διαπλέκονται: η υπερηφάνεια τρέφει την επιτάχυνση, και η έλλειψη αυτογνωσίας σφραγίζει την μοίρα του. Ο Σαίξπηρς παρουσιάζει τον Καίσαρο όχι ως κακότροπο, αλλά ως μεγάλο άνθρωπο που καταρρίπτεται από τις ίδιες ιδιότητες που τον έκαναν μεγάλο.