Όχι. Ο Μακμπετ δεν «μεγαλώνει» στην κακοπροσδία· πεφτάει σε αυτήν. Η διάκριση είναι κρίσιμη.
Στην αρχή του έργου, ο Μακμπετ είναι ένας ελαττωματικός αλλά γενναίος πολεμιστής—πιστός στον Ντάνκαν, γενναίος στη μάχη, τιμημένος με τίτλους (Θέιν της Γκλάμις, μετά Καντόρ). Δεν είναι κακόπροστος που περιμένει· είναι άνθρωπος συνείδησης που κατανοεί το ηθικό βάρος των εξεταζόμενων πράξεών του («Είναι εδώ σε διπλή εμπιστοσύνη...»).
Η τραγωδία του έγκειται στη σύγκρουση της αμαρτίας (πραγματογνωμοσύνης) με την εξωτερική πειθώ (η προφητεία των μάγισσων, η ερεθισμός της Λеди Μακμπετ). Κάθε επιλογή—δολοφονία του Ντάνκαν, σφαγή του Μπάνκου, σφαγή της οικογένειας του Μακνταφ—στενεύει την πορεία επιστροφής. Δεν αγκαλιάζει το κακό· καταναλώνεται από αυτό, βήμα-βήμα, φρικτά.
Στη Πράξη 5, είναι τύραννος, νήφοβος από τον φόβο («Έχω τρεφθεί πλήρως με φρικτές εκδίκησε»). Αλλά το έργο παρακολουθεί την αποκατασκευή ενός καλού ανθρώπου, όχι την κατασκευή ενός κακόπροστου. Γι' αυτό η πτώση του κινεί έλεος παράλληλα με τρόμο—όταν ήταν «νυμφίος της Μπελόνας», και βλέπουμε την καταστροφή εκείνης της δυναμικότητας.