Αναδιπλωση = επανάληψη της τελευταίας λέξης ενός κλάσματος στην αρχή του επόμενου.
Πράξη 2, Σκηνή 2 (Μπαλκόνι), Ιουλίεττα:
«Τα αυτιά μου δεν έχουν πει ακόμα εκατό λόγο
από τη γλώσσα σου την εκφώνηση, ακόμα ξέρω τον ήχο.
Είσαι εσύ ο Ρωμέο, και Μονταγιού;»
Εδώ εκφώνηση → Είσαι δεν είναι αυστηρή αναδιπλωση. Ένα ξεκάθαρο Σεκσπιριακό παράδειγμα:
Richard II 2.1: «Το ωριμότερο φρούτο πρώτα πέφτει... πέφτει το πιο νωρίς.»
Sonnet 30: «Τότε μπορώ να βυθίσω μάτι, ακατάλληλο να ρέει... ρέει για πολύτιμους φίλους κρυμμένους στην νύχτα του θανάτου.»
Στο Ρωμέο και Ιουλίεττα, η αναδιπλωση είναι σπάνια· ο Σέικσπιρ προτιμά την επαναληψία (λέξη επαναλαμβάνεται μετά διάστημα) και την πολυπτωτον (ίδια ρίζα, διαφορετική μορφή).