Οι δραματικές μορφές είναι οι δομικοί σκελετοί που διαμορφώνουν το ταξίδι μιας παράστασης. Οι δύο στήριγες είναι η τραγωδία και η κωμωδία, αλλά ένα πλούσιο οικοσύστημα υβριδικών μορφών επεκτείνει τις δυνατότητες.
Πρωταγωνιστής με ύψος πέφτει λόγω фатального μειονεκτήματος (hamartia) ή σφάλματος, καταλήγοντας σε θάνατο ή αναπόσβεστη απώλεια. Το κοινό ζει κάθαρση—έλεος και φόβος καθαρίζονται μέσω της μαρτυρίας.
Ελαφριά, συχνά σατιρικά, απεικονίζει ανθρώπινη αψυχία με αποκαταστατικό τόξο. Οι σύγκρουσεις λύνονται σε αρμονία, γάμο ή αποκάλυψη. Το γέλιο είναι το μέσο; η αντίληψη ο προορισμός.
Η επιλογή μορφής είναι στρατηγική πράξη: τραγωδία για ηθική βαρύτητα, κωμωδία για κοινωνική κριτική τεντωμένη σε γέλιο, μιούζικαλ για συναισθηματική ενίσχυση. Η μορφή είναι η υπόσχεση που δίνει ο δραματοποιός στο κοινό για το είδος του ταξιδιού στο οποίο βγαίνουν.