Ο Κλαύδιος είναι **κλινεί προσευχόμενος** στην εκκλησία του κάστρου (ή ιδιωτικό προσευκτήριο) κατά τη **Πράξη III, Τοποθεσία III**.
Ο Αμλέτος μπαίνει αόρατος, σέρνει το σπαθί του, αλλά διστάζει γιατί η σφαγή ενός προσευχόμενου ανθρώπου θα στείλαι, σύμφωνα με τη θεολογία του, την ψυχή του Κλαύδιου στον ουρανό – στερώντας τον Αμλέτο τη δαμνατισμένη ποινή που θεωρεί δίκαιη για τη δολοφονία του πατέρα του «unhouseled, disappointed, unaneled».
Αυτό το στιγμιότυπο ενκωμιάζει την τραγική υπερ-λογικοποίηση του Αμλέτου: αναβάλλει την εκδίκηση για μια «τέλεια» δαμνατισμό, επιτρέποντας στον Κλαύδιο να ζήσει – και να πλανεύει περαιτέρω.