Ναι. Ο Μάκμπεθ ζει βαθιά, φθαρτική ενοχή μετά τη δολοφονία του Βασιλιά Ντάνκαν —ένα ενοχή που εκφράζεται ψυχολογικά και σωματικά, οδηγώντας την τραγική καμπύλη του παιχνιδιού.
Ο Μάκμπεθ βλέπει το φάντασμα του Μπάνκου (τον οποίο 또한 διέταξε να δολοφονηθεί) στο γεύμα (Πράξη 3, Σκηνή 4). Η aparición —ορατή μόνο σε αυτόν— τον κατηγορεί σιωπηλά, μια προβολή της συνείδησής του σαρκωμένη. Νωρίτερα, το «μαχαίρι του μυαλού» (Πράξη 2, Σκηνή 1) τον οδηγεί στο δωμάτιο του Ντάνκαν, μια προ-αλλούσιωση της πρόθεσης.
«Ο Μάκβετ δολοφονεί τον ύπνο» (Πράξη 2, Σκηνή 2). Δεν μπορεί να ξεκουραστεί· εφιάλτες και εισβολικές σκέψεις για το έγκλημα τον αρνούνται το «βάλσαμο των τραυματισμένων νου». Η αϋπνία τρέφει ερεθισμό, παρανόια, και καθυστερημένη κρίση.
Η ενοχή μεταστάζεται σε υπόψια. Διέταξε την δολοφονία του Μπάνκου, μετά τη σφαγή της οικογένειας του Μακντάφ —κάθε πράξη μια απόπειρα να ασφαλίσει έναν θρόνο που η συνείδησή του απορρίπτει. Δεν εμπιστεύεται κανέναν, ούτε τη Λеди Μάκμπεθ, της οποίας η δική ενοχή την οδηγεί σε υπνόμνηση και αυτοκτονία.
Η αक्षμότητα του Μάκμπεθ να ενσωματώσει το έγκλημά του —να εξομολογηθεί, να εξιλεωθεί, ή να δεχτεί συνέπειες— κάνει την ενοχή καταστρεπτική δύναμη αντί για ηθικό διορθωτικό. Τον απομονώει, παραμορφώνει την αντίληψή του, και προωθεί την τυραννία που καλεί το στρατό του Μάλκολμ. Στο τέλος, αντιμετωπίζει τον Μακντάφ «αρκτούδεις» αλλά κενός —«πρακτικά ξέχασα τη γεύση του φόβου». Η ενοχή κατακέφαγε τον άνθρωπο· μόνο το κέλυφος του πολεμιστή μένει.