Το τέλος (λύση ή dénouement) είναι η τελευταία ενότητα μιας μικρής ιστορίας. Φέρει ανισομερή βάρος — είναι το τελευταίο που βιώνει ο αναγνώστης και συχνά καθορίζει αν η ιστορία μένει ή ξεχνιέται.
Επιλύει τον κεντρικό конфликт, απαντά στα μεγάλα ερωτήματα, δένει τα χαλαρά άκρα — ή απενεργοποιεί συνειδητά τη λύση.
Προκαλεί το προβλεπόμενο συναίσθημα: ικανοποίηση, λύπη, σόκ, ελπίδα, αμφιβολία. Ένα ισχυρό τέλος μένει.
Τα ανοιχτά τέλη καλεί τον αναγνώστη να συμμετέχει: Τι συμβαίνει μετά; Τι σημαίνει; Ενθαρρύνει συζήτηση και επανανάγνωση.
Η τελική εικόνα ή πράξη συχνά υλοποιεί το κεντρικό μήνυμα της ιστορίας (π.χ. το bakya στην ιστορία της Ocampo).
Καθορίζει την μόνιμη διάθεση: ελπιδόφορα, σκυθρωπά, ειρωνικά, αναλογιστικά.
Αποκαλύπτει τη σημασία νωρίτερων υπαινιγμάτων (πιστόλι του Τσέχωφ).
Συμπερασματικά: Το τέλος είναι η τελευταία χορδή — αποφασίζει αν η ιστορία αντηχεί ή ξεχνιέται.