Κατά την κορυφωτική σκηνή της καταιγίδας, ο αφηγητής προσπαθεί να ηρεμίσει την εκτεταμένη φρίκη του Roderick Usher διαβάζοντας φωνετά από ένα βιβλίο ριцарικών ιστοριών — συγκεκριμένα το «The Mad Trist» του Sir Launcelot Canning. Χρησιμοποιεί συνειδητά ηρεμιστικό τόνο, ελπίζοντας ότι η μεσαιωνική रोμαντική αφηγήση θα αποσπάσει τον Usher από τα υπερφυσικά φαινόμενα που αναπτύσσονται γύρω τους και θα δώσει μια φαινόμενη ρητή ηρεμία.
Η στρατηγική αποτυγχάνει καταστροφικά. Καθώς ο αφηγητής διαβάζει αποσπάσματα που περιγράφουν ρίцар που σπάει την ερημίτικη κατασκήνωση και φρικτό φωνέ δράκου, ταυτόχρονα ήχοι εμφανίζονται στο σπίτι — υποδεικνύοντας είτε υπερφυσική συγχρονισμό είτε υπερευαίσθητη φαντασία του Usher που προβάλλει την αφηγήση στην πραγματικότητα. Η δομή story-within-a-story καταλήγει στην τρομακτική εμφάνιση της Madeline Usher, καθιστώντας την λογοτεχνική απόσπαση όχι απλώς ανεπαρκής αλλά φρικτά προφητική.