Απόσπασμα (Πραξικόπημα 2, Skηνή 2, στίχοι 218–220):
«Αλλ' ο έρωτας εκ του φοβερού θυέλλας των ματιών της
Ελκύει τόσο γλυκιά φρίκη, πρέπει να ξεχάσω
Η ομορφιά είναι μάγισσα!»
Ο Ρομέο εκφράζει πώς η ματιά της Ιουλίτας τον κυριεύει, πλαισιώνοντας τον κρυφό τους έρωτα ως μια μαγική, τρομακτική, όμως γλυκειά δύναμη που του κάνει να ξεχάσει τον κίνδυνο.