Το αρχαίο ελληνικό θέατρο δεν παιζόταν σε κτίρια — ήταν χαραγμένο στο τοπίο. Το κλασικό ελληνικό θέατρο είναι ένα ανοιχτό αμφιθέατρο κοιλομηχανημένο από λόφο, όπου αρχιτεκτονική, ακοστική και πολιτική τελετουργία συναντήθηκαν.
Το πιο διάσημο χώρο, το Θέατρο του Διονύσου στην Αθήνα, χωρούσε περίπου 17.000 πολίτες σε λιθινές βαθμίδες χαραγμένες στον νότιο πρανή της Ακρόπολης. Αυτό δεν ήταν εμπορική επιχείρηση — ήταν πολιτική υποδομή. Η παρουσία στα Διονύσια της πόλης ήταν θρησκευτικό και πολιτικό καθήκον.
Ένας κυκλικός, επίπεδος χώρος στο κέντρο — περίπου 20 μέτρα διάμετρος. Όχι ορχήστρα μουσικής; η λέξη σημαίνει «χώρος για χορό». Εδώ ο χορός παρουσίαζε, χόρευε, και θεατρίζει τον πυρήνα της δραματικής πράξης. Μια βωμός (θυμέλη) στον Διονύσο συχνά στέκετο στο κέντρο της.
Ένα ορθογώνιο κτίριο πίσω από την ορχήστρα. Αρχικά حرفowy σκηνή για αλλαγές ενδυμάτων· εξελίχθηκε σε μόνιμο λιθινό κτίριο με ζωγραφισμένη σκηνografia (πινάκες) και τελικά δεύτερο όροφο (επισκηνίον). Η προέλευση της λέξης μας «σκηνή».
Βαθμολογημένες λιθινές καθέδρες που ανεβαίνουν σε πτεσχή γύρω από την ορχήστρα. η κλίση παρείχε φυσική ορατότητα και εξαιρετική ακοστική — ένας ηθοποιός στην ορχήστρα μπορούσε να ακουστεί καθαρά στις ανώτατες σειρές χωρίς ενίσχυση.
Παιχνίδια γινόταν επίσης σε:
Αλλά το αμφιθέατρο λόφου παραμένει ο οριστικός ελληνικός θεατρικός χώρος — δημοκρατικός στις θέσεις, ιερός στον σκοπό, και ακουστικά φωτεινός σχεδιαστicamente.