Οι λεπτομερείς περιγραφές δωματίων/παραθύρων του Holden Caulfield στο The Catcher in the Rye εξυπηρετούν λογοτεχνικούς, όχι διακοσμητικούς σκοπούς:
Σκούπιδα, ψυχρά, αδιόριστα ξενοδοχεία αντικατοπτρίζουν την ισοlation και την αποξένωσή του. Η φυσική λυγρότητα εξωτερικοποιεί την εσωτερική κενότητα.
Ταλαντεύεται μεταξύ της επιθυμίας σύνδεσης ("νιώθωσα να καλέσω κάποιον") και της αναχώρησης ("δεν ήθελα να δω κανέναν"). Οι περιγραφές καταγράφουν αυτή την ώθηση-τράβηγμα.
Αποκαλύπτει τη υπερπαρατηρητική, υπεραναλυτική, αυτογνωμοσύνη φύση του. Αφηγείται την ίδια του αποσύνδεση σε real time.
First-person αισθητικές λεπτομέρειες ("η μυρωδιά παλιάς καπνού", "το σπασμένο κλείστρο παραθύρου") μας βυθίζουν στην υποκειμενικότητά του — νιώθουμε την μονοξιά του.
Ο Salinger χρησιμοποιεί το setting ως ψυχολογικό τοπίο. Κάθε δωμάτιο είναι ένα κεφάλαιο στην απομάκρυνση του Holden.