Το ποίημα «No Buyers» του Thomas Hardy στέκεται ως ησυχástico ελεγεία για την εξαφανιζόμενη αγροτική Αγγλία, πιάνοντας τη στιγμή που η παραδοσιακή αγροτική ζωή αντιμετωπίζει αγοραία αδιαφορία.
Ένας αγρότης φέρνει ποιοτικά προϊόντα στην αγορά αλλά βρίσκει τους αγοραστές να περνάνε «αδιαφορετικά». Καθώς η ημέρα προχωράει, η ελπίδα γίνεται απελπισμένη αναγνώριση: ο κόσμος έχει μετατοπιστεί μακριά από τους ρυθμούς που συνέχιζαν τη ζωή του. Επιστρέφει σπίτι απωλήτος, φέροντας όχι μόνο απωλήτα προϊόντα αλλά το βάρος ενός μειωμένου τρόπου ζωής.
Η τελευταία στροφή διευρύνει το φακό από τον ατομικό αγρότη στο συλλογικό ύφασμα. Αυτό δεν είναι απλώς οικονομική αποτυχία ενός ανθρώπου — είναι η蝕 της ολόκληρης αγροτικής κουλτούρας: η γνώση, οι σχέσεις, οι εποχιακοί ρυθμοί και οι αξίες ενσωματωμένες στην παραδοσιακή γεωργία. Η συμπάθεια του Hardy αρνείται τόσο το συναίσθημα όσο και την πολεμική· μαρτυρεί χωρίς να απλοποιεί.
Το «No Buyers» παραδεικνύει την αειφόρα προάγελια του Hardy: η σύγκρουση μεταξύ μόνιμων ανθρώπινων μοτίβων και αδιαφορικής σύγχρονης. Η απελπισία του αγρότη δεν είναι προσωπική ανεπάρκεια — είναι δομική μετατόπιση. Το ποίημα επιμένει ότι αυτό που χάνεται δεν είναι μόνο τα μεσόδεμα αλλά ένας τρόπος γνώσης και ανήκειν στη γη.
Γράφτηκε κατά τη أواخر 19ου/αρχές 20ου αιώνα αγροτική κρίση στην Αγγλία, όταν φθηρά εισαγόμενα σιτάρια, αστικοποίηση και τεχνολογική αλλαγή καταστρέψαν τις αγροτικές κοινότητες. Ο Hardy, ίδιος ντόπιος Ντόρσετ, καταγράφει αυτή τη μεταμόρφωση σε όλη τη ποίηση και τα μυθιστορήματά του (Tess of the d'Urbervilles, The Mayor of Casterbridge).