Στο Ρомеο και Τζουλιέτα του Σαίξπηρ, η Τζουλιέτα ΔΕΝ βλέπει φάντασμα πριν πιει το φίλτρο του φρίρ (4.3). Αυτό που ζει είναι αλλοίωση γεννημένη από φόβο, όχι φαιδρική επίσκεψη.
Μόνη στο δωμάτιό της, η Τζουλιέτα μιλάει έναν μονόλογο που εκφράζει κλιμακούμενο φόβο:
Φωνάζει «Μείνε, Τύμπαλε, μείνε!» — απευθύνεται στην όραση — αλλά εξαφανίζεται. Μετά πίνει: «Ρομέο, έρχομαι! Αυτό πίνω για σένα.» Καμιά φάντασμα δεν εμφανίζεται αντικειμενικά. Η στιγμή δραματίζει την ψυχολογική της απομόνωση: αντιμετωπίζει τον θάνατο οπλισμένη μόνο με έρωτα και απογοήτευση.