Στο Σονέτο 55 του Shakespeare («Not marble, nor the gilded monuments»), η δήλωση ότι ο ερώμενος θα ζήσει αιώνια μέσω του ποιήματος εμφανίζεται στο τελικό ζευγάρι:
Στίχος 13: «So, till the judgment that yourself arise,
Στίχος 14: You live in this, and dwell in lovers' eyes.»
Το ποίημα υποστηρίζει ότι η ποίηση ξεπερνάει τα μνημεία πετράς· το θέμα επιτυγχάνει την αθανασία μέσω της μνήμης του στο ποίημα και στα μάτια μελλοντικών εραστών που το διαβάζουν.