Το ποίημα της Emily Dickinson The Moon Was But a Chin of Gold (Fr 735) χρησιμοποιεί μια fraping μεταφορά: το φεγγάρι ως «άκρα χρυσού» — ένα χρυσό χείλος πορσελάνης κούκλας — αλλά «πολύ πιο όμορφο». Ο ομιλητής παρατηρεί το φεγγάρι σε ένα όμορφο βράδυ, θαυμάζοντας την ομορφιά του ως απόδειξη θείου χειραγώγησης («God's handiwork»).
Το ποίημα καταλήγει με μια σκέψη για το φεγγάρι ως σύμβολο ελπίδας που βγαίνει από το σκοτάδι: όπως το φεγγάρι φωτίζει τη νύχτα, έτσι μπορούμε να βρούμε ελπίδα στα πιο σκοτεινά μας στιγμές. Οι χαρακτηριστικά της Dickinson παύλα-σημεία, η σχήμ rhyme και η συμπυκνωμένη syntax κάνουν το γνωστό ουράνιο αντικείμενο ξένο και νέο θαυμαστό — μια μικρή, τέλεια διαλογή στην ομορφιά, τη θειότητα και την ανθεκτικότητα.