Ποίημα (από «Δωδεκάημερο», Πράξη 2, Τοποθεσία 3):
Ω κυρά μου, πού πλανάσαι;
Ω, μένετε και ακούστε· ο αληθινός έρωτάς σας έρχεται,
Που μπορεί να τραγουδήσει και ψηλά και χαμηλά.
Μην ξεχνάτε πιο xa, γλυκιά γλυκιά;
Τα ταξίδια τελειώνουν σε συναντήσεις εραστών,
Κάθε σοφός γιος το ξέρει.
Τι είναι ο έρωτας; Δεν είναι στο μετέπειτα·
Η παρόντη χαρά έχει παρόν γέλιο·
Τι θα έρθει είναι ακόμα αβέβαιο.
Στην καθυστέρηση δεν υπάρχει πλεονεξία·
Ελάτε φιλήστε με, γλυκιά είκοσι,
Η νεότητα είναι ύλη που δεν διαμένει.
Ένα χαριαντικό λυρικό κάρπε ντιέμ που τραγουδά ο Φέστας, ο κωμικός. Ο εραστής παρακαλεί την αγαπημένη να ομαλήσει τον παρόντα έρωτα: προσφέρει το τραγούδι του ως αφοσίωση, σημειώνει ότι τα ταξίδια τελειώνουν σε επανένωση εραστών, και טועνει ότι ο έρωτας ανήκει στο τώρα — το μέλλον είναι αβέβαιο. «Γλυκιά είκοσι» επισημαίνει την εφήμερη φύση της νεότητας. Η επαναλαμβανόμενη «έλθατε» και τα μαλακά «κ» ήχοι (φιλήστε, γλυκιά, είκοσι) δημιουργούν ήπια επείγουσα. Το ποίημα γιορτάζει την κατακλήρωση του έρωτα πριν ξεψύγει η νεότητα, συνδυάζοντας πνεύμα, τρυφερότητα και μια πizι μελαγχολία.