Στο ποίημα «Georgia», ο ομιλητής δεν συναντάει κανέναν στο Central Park. Αντίθετα, το ποίημα αναπτύσσεται ως σειρά αναλογισμών και αναμνήσεων που προκαλούνται από τη φωνή μιας γυναίκας. Δεν υπάρχει φυσική αλληλεπίδραση ή συνάντηση με συγκεκριμένο άτομο· ολόκληρο το έργο γίνεται μέσα στο εσωτερικό τοπίο του ομιλητή, όπου η φωνή γίνεται καταλύτης για reverie και όχι προοίμιο για διάλογο.