Quaint honor αναφέρεται στην παρθενιά/μετριότητα της γυναίκας. Ο ομιλητής טועνει ότι είναι «quaint» (παλαιόμοδα, ξεπερασμένο) επειδή ο χρόνος φεύγει. Προειδοποιεί ότι είτε νεύει είτε όχι, ο θάνατος θα μετατρέψει τη «μακρά διατηρημένη παρθενιά» και το «quaint honor» της σε σκόνη.
But at my back I always hear
Time's wingèd chariot hurrying near;
...
And your quaint honor turn to dust,
And into ashes all my lust:
Η τάση μεταξύ έρωτος και τιμής είναι κεντρική· ο ομιλητής προτιμά την αξιοποίηση των χαρών της ζωής από τη κοινωνική σύμβαση.