Ο ομιλητής φεύγει σε ένα καταραμμένο θέατρο — κάποτε ζωντανό με δράμα, τώρα αποδιαλυμένο. Παιδιά παίζουν μεταξύ των δοκών. Η αντίθεση καθηλώνει την μελέτη του ποιήματος:
Τόνος: αναλογιστικός, ελεγιακόν, ήσυχα ελπιδοφόρος. Τα ερείπια δεν είναι το τέλος — είναι σκηνή για τα όνειρα της επόμενης γενιάς.